Just another Altermedia Sites site

Η χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα

«Όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει»

Με αυτό τον στίχο, ο Μεγάλος Έλληνας ποιητής Γιώργος Σεφέρης, θέλησε να εκφράσει την πίκρα του για την Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της…
Για την Ελλάδα αυτή που αποθεώνει την κοινωνία των λίγων, την κοινωνία της ανισότητας και της αδικίας, την κοινωνία της συνδιαλλαγής και της λοβιτούρας… Μια Ελλάδα η οποία πάσχει από έλλειψη συλλογικής συνείδησης.
Βέβαια δεν ξέρω αν θα κατάφερνε ο Γίγαντας Σεφέρης να βρει στίχο για να περιγράψει την πίκρα του για την σημερινή κοινωνική σήψη της μπανανιάς των νεοελλήνων…
Κοινωνία των λίγων και κάτι παραπάνω, η οποία έχει πλέον ως λάβαρο της την διαπλοκή… Η έννοια της συλλογικής συνείδησης είναι κάτι παντελώς άγνωστο, και μόνο η ατομικότητα του καθενός υπάρχει…

Όλοι εναντίον όλων, και κυρίως αυτοί που διαχειρίζονται την πίτα των διαφόρων εξουσιών, οι οποίοι είναι εναντίον της προόδου του κοινωνικού συνόλου.
Μια κοινωνία κιτς και βλαχογκλαμουράτη η οποία αποθεώνει την ύλη και την ευτέλεια της ύπαρξης… Απών ο Άνθρωπος από την ελληνική κοινωνία, η οποία ασπάζεται μια «ηθική» ανήθικη και δύσοσμη…
Στην ελληνική πραγματικότητα τίποτε δεν είναι αγνό και όπως φαίνεται.
Κρίση των θεσμών;
Λάθος πρόσωπα σε θέσεις κλειδιά;
Κρίση του συστήματος;
Έλλειψη παιδείας;
Έλλειψη πολιτισμικών και πολιτιστικών ερεθισμάτων και ιδανικών;
Διαίρει και βασίλευε των λίγων σε βάρος των πολλών;
Εφησυχασμός των πολλών και αδυνάτων, μαζί με ωχαδερφισμό του καναπέ;
Όλα αυτά μαζί και ίσως πολλά περισσότερα…
Ένα καινούργιο πολύ καλό τραγούδι λέει τα εξής «Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ δεν γίνεται αλλιώς αυτά που μας βαραίνουν να καούν μα πες μου πώς;
Τα πάνω να έρθουν κάτω και τα πίσω να έρθουν μπρος χρειάζεται ένα θαύμα εδώ μα πες μου πώς;»
Χρειάζεται όντως ένα θαύμα για να μπορέσουν να καούν αυτά που βαραίνουν την Ελλάδα μας και πρέπει να ‘ρθουν τα πάνω κάτω και τα πίσω να έρθουν μπρος…
Όμως το θαύμα αυτό έχει να κάνει, και πρέπει να προέρθει από την ίδια την δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία…!
Και βέβαια μιλώ για το εφησυχασμένο κομμάτι της κοινωνίας, το οποίο υπονομεύει την πρόοδο της κοινωνίας με την δειλία, τον απαθή ωχαδερφισμό του, και την έλλειψη συλλογικής συνείδησης…
Μπορούν οι πολλοί να αλλάξουν τα πράγματα εάν πάψουν να αποθεώνουν πρόσωπα και θεσμούς διεφθαρμένους και αρχίσουν να πιστεύουν σε μια αναγέννηση της Ελλάδας…!
Μπορούν οι πολλοί να πάψουν να εξυπηρετούν τα σχέδια των λίγων, επιλέγοντας την ποιότητα τον πολιτισμό και την σκέψη και όχι την ευτέλεια και την αποχαύνωση του καναπέ και της ανούσιας τηλοψίας…
Μπορούν οι πολλοί να πάψουν να οχυρώνονται στην ατομική τους αμετροέπεια, και να αρχίσουν να καταλαβαίνουν ότι για να γίνει υγιής μια κοινωνία απαιτείται συλλογική συνείδηση και αυστηρότητα για την πάταξη της ατομικότητας η οποία όταν ξεπερνά τα όρια αποτελεί τον προπομπό της διαφθοράς…
Μπορούν οι πολλοί να πάψουν να είναι θύματα και ψώνια που τους κατευθύνουν σαν κοπάδια άβουλων βοοειδών…
«Άντε θύμα άντε ψώνιο, άντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς».
Σίγουρα κάτι ήξερε ένας άλλος μεγάλος ποιητής ο Κώστας Βάρναλης όταν έγραφε τους παραπάνω στίχους…!
Ας μην ποτίζουμε άλλο, με την συνενοχή της αδιαφορίας μας, την φαιδρά πορτοκαλέα που ανθίζει στην πανέμορφη Ελλάδα μας…!
Πρέπει επιτέλους να δικαιωθεί και ο Σωκράτης που ήπιε το κώνειο, και ο Κολοκοτρώνης που φυλακίστηκε, και ο Καζαντζάκης που αφορίστηκε και αμφισβητήθηκε…
Πρέπει επιτέλους να δικαιωθεί η δύναμη της κοινής γνώμης η οποία μπορεί να .διαμορφώσει αν θελήσει μια θαυμαστή νέα ελληνική κοινωνία, δικαιότερη και φωτεινότερη…
«Ζητείτε ελπίς» Αντώνης Σαμαράκης
Υπάρχει ελπίς αρκεί να το πιστέψουμε…

Χαρατσάρης Χρήστος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Archives